Abstract
«Маънавий-маърифий фаолият» атамаси икки мустақил, лекин ўзаро боғланган тушунчанинг қўшилишидан ташкил топган ва айнан бу қўшилиш унинг педагогик ўзига хослигини белгилайди. Маънавият категорияси инсоннинг қадриятли-ахлоқий ўзагини, унинг эзгулик, адолат, масъулият ва мазмун ҳақидаги тасаввурларини ифодалайди; у аксиологик табиатга эга ва ўзлаштирилмайди, балки шахс томонидан ички қабул қилинади. Маърифат категорияси эса билим, англаш ва тушунишни, яъни гносеологик жараённи ифодалайди. Мазкур икки ўлчов ўртасидаги муносабат оддий қўшилиш эмас, ўзаро шартланиш муносабатидир: маънавиятсиз маърифат хабардорликка, яъни ахлоқий мўлжалдан маҳрум ахборот эгаллашга айланади; маърифатсиз маънавият эса догмага, яъни асосланмаган ва танқидга берилмайдиган эътиқодга айланади.
References
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.