Abstract
Maqolada 1960–1980-yillarda O‘zbekiston SSR hududida futbol stadionlari, mashg‘ulot bazalari, idoraviy maydonlar va bolalar-o‘smirlar sport maktablarining joylashuv qonuniyatlari tarixiy va fazoviy yondashuv asosida tahlil qilinadi. Tadqiqot futbol infratuzilmasini alohida obyektlar yig‘indisi emas, balki shaharlar ierarxiyasi, sanoat korxonalari, transport tarmoqlari, idoraviy homiylik va sport boshqaruvi o‘zaro ta’sirida shakllangan hududiy tizim sifatida izohlaydi. Toshkent va ayrim viloyat markazlarida yuqori darajadagi stadion hamda bazalarning jamlanishi ittifoq miqyosidagi musobaqalar talabiga javob bergan bo‘lsa, qishloq tumanlari va iqtisodiy bazasi zaif shaharlarda standart maydon, murabbiylik va tibbiy xizmat taqchilligi saqlanib qolgan. Ilmiy yangilik sovet rejalashtirish modelining hududiy nosimmetrikligi mustaqillik davridagi futbol siyosatiga qanday institutsional meros qoldirganini infratuzilma zanjiri va yo‘lga bog‘liqlik nazariyasi orqali ochib berishda namoyon bo‘ladi. Natijalar yangi obyekt qurish bilan birga mavjud bazalarning bandligi, texnik holati va hududiy kirish imkonini o‘lchash zarurligini ko‘rsatadi.
References
This work is licensed under a Creative Commons Attribution 4.0 International License.